Ο ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ

Η ώρα είναι 4 παρά τέταρτο το ξημέρωμα. Προσπάθησα να κοιμηθώ πριν από κανά μισάωρο. Σηκώνομαι γιατί ακούω κάποιον ήχο να έρχεται από τον δρόμο. Είναι ένα τραγούδι με κλαρίνα και νταλγκά. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Βλέπω ένα τύπο με κουστουμιά να κάθεται έξω από μια παλιά μερσεντές μάλλον του 80. Φοράει κοστούμι και γραβάτα και σιγοτραγουδάει μαζί με το cd. Δυναμώνει τον ήχο. Τρέμει η γη. Δείχνει να το διασκεδάζει.
Το κέφι του το χαλάει ένας ταξιτζής που θέλει να περάσει από το δρομάκι που κάθεται εκείνος. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

ΤΑΞΙΤΖΗΣ: (Μπιμπ,μπιμπ) Ρε φιλαράκο, θα κανείς άκρη να περάσουμε;
ΤΥΠΟΣ Άσε μας ρε πατριώτη, πονάμε τώρα…
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Τελείωνε ρε μαλάκα!
ΤΥΠΟΣ (Τραγουδάει τον σκοπό του τραγουδιού)
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Α θα τόνε γαμήσω τον καργιολη!!
ΤΥΠΟΣ Θα μου κλάσεις τα αρχίδια ταρίφα! (Συνεχίζει να τραγουδάει)
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Τι είπες μωρή πουστάρα; Θα σε γαμήσω (βγαίνει έξω)

Έρχονται στα χέρια. Κερδίζει ο ταξιτζής, μάλλον επειδή είναι ξεμέθυστος. Ο τύπος αρχίζει να ξερνάει. Κάποιος φωνάζει την αστυνομία. Έρχεται παραδόξως γρήγορα.


ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Τι πάθατε τέτοια ώρα; Ξέρετε τι ώρα είναι; Την τύχη μου…
ΤΥΠΟΣ Γιατί να είμαστε κι οι δυο αισθηματίες…
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Τα στοιχεία σας…
ΤΥΠΟΣ: Ιπποκράτης……….
ΤΑΞΙΤΖΗΣ: Κοιτά το μουνί, έχει και όνομα αρχαίου σοφού μας…

Αναφέρω το συγκεκριμένο περιστατικό γιατί είναι ο ορισμός του Έλληνα. Του σύγχρονου. Του Νεοέλληνα. Του Ελληναρα.

ΦΑΤΕ...

Όταν πεινάς τρως, όταν δεν πεινάς όχι. Τα σάλια τρέχουμε μόνο όταν διαμαρτύρεται η κοιλιά όταν την έχουμε αφήσει πολύ καιρό άδεια. Αλλιώς όχι. Μα τι; Κι όμως μπορεί να γίνει! Δε το βλέπετε μπροστά σας! Τώρα! Αυτή την στιγμή! Κοιτάτε σε κάθε σημείο και γωνία σ αυτή τη βρωμόπολη.
Τι παρατηρείτε; Τίποτα ε; Μα το πολύ φαΐ έχει στουμπώσει τον εγκέφαλο σας και δε μπορεί να δώσει εντολή στις αισθήσεις.
Λοιπόν θα πω εγώ, που τρώω πολύ μόνον όταν πεινώ, Δηλαδή ποτέ.
Χιλιάδες μασέλες να ανοιγοκλείνουν ακατάπαυστα και λαίμαργα να καταπίνουν μεγάλες ποσότητες τροφής. Αλλά όχι μόνο αυτό. Καταπίνουν και σοβάδες, τούβλα, χώματα, θάλασσες και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Μόλις γεμίσει το στομάχι και δεν έχει άλλο χώρο, εκείνοι συνεχίζουν το φαγητό, που μη μπορώντας να βρει διέξοδο, αποθηκεύεται όπου μπορεί, ακόμη και εκεί που δε μπορεί να φανταστεί κανείς. Στη φαντασία τους, ας πούμε.
Τρώνε, τρώνε, τρώνε δεν έχουν σταμάτημα! Τρώνε γιατί πρέπει να τρώνε χωρίς να σκέφτονται πως τρώνε, παρά μόνο όταν τρώνε…

Τότε είναι που αρχίζουν να ξερνάνε ότι έφαγαν και τότε σκύβουν και γλείφουν τα ξερατά τους, Δεν αφήνουν ίχνος απ αυτά. Αλλά όμως θέλουν να συνεχίζουν να τρώνε.
Τότε είναι που ο ένας επιτίθεται στον άλλο και ξεσκίζει τα σωθικά του για να φάει την καρδιά του όπως έλεγε και ο Νικόλας Άσιμος σε ένα τραγούδι του.
Τέλος πασαλειμμένη από τα εντόσθια και το αίμα, τριγυρίζουν σα χόμπι ψάχνοντας για καινούριο. Είναι όλοι χαρούμενοι. Όπως πάντα άλλωστε. Με την συγκατάθεση μας.