Ο ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ

Η ώρα είναι 4 παρά τέταρτο το ξημέρωμα. Προσπάθησα να κοιμηθώ πριν από κανά μισάωρο. Σηκώνομαι γιατί ακούω κάποιον ήχο να έρχεται από τον δρόμο. Είναι ένα τραγούδι με κλαρίνα και νταλγκά. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Βλέπω ένα τύπο με κουστουμιά να κάθεται έξω από μια παλιά μερσεντές μάλλον του 80. Φοράει κοστούμι και γραβάτα και σιγοτραγουδάει μαζί με το cd. Δυναμώνει τον ήχο. Τρέμει η γη. Δείχνει να το διασκεδάζει.
Το κέφι του το χαλάει ένας ταξιτζής που θέλει να περάσει από το δρομάκι που κάθεται εκείνος. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

ΤΑΞΙΤΖΗΣ: (Μπιμπ,μπιμπ) Ρε φιλαράκο, θα κανείς άκρη να περάσουμε;
ΤΥΠΟΣ Άσε μας ρε πατριώτη, πονάμε τώρα…
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Τελείωνε ρε μαλάκα!
ΤΥΠΟΣ (Τραγουδάει τον σκοπό του τραγουδιού)
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Α θα τόνε γαμήσω τον καργιολη!!
ΤΥΠΟΣ Θα μου κλάσεις τα αρχίδια ταρίφα! (Συνεχίζει να τραγουδάει)
ΤΑΞΙΤΖΗΣ Τι είπες μωρή πουστάρα; Θα σε γαμήσω (βγαίνει έξω)

Έρχονται στα χέρια. Κερδίζει ο ταξιτζής, μάλλον επειδή είναι ξεμέθυστος. Ο τύπος αρχίζει να ξερνάει. Κάποιος φωνάζει την αστυνομία. Έρχεται παραδόξως γρήγορα.


ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Τι πάθατε τέτοια ώρα; Ξέρετε τι ώρα είναι; Την τύχη μου…
ΤΥΠΟΣ Γιατί να είμαστε κι οι δυο αισθηματίες…
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Τα στοιχεία σας…
ΤΥΠΟΣ: Ιπποκράτης……….
ΤΑΞΙΤΖΗΣ: Κοιτά το μουνί, έχει και όνομα αρχαίου σοφού μας…

Αναφέρω το συγκεκριμένο περιστατικό γιατί είναι ο ορισμός του Έλληνα. Του σύγχρονου. Του Νεοέλληνα. Του Ελληναρα.