ΦΑΤΕ...

Όταν πεινάς τρως, όταν δεν πεινάς όχι. Τα σάλια τρέχουμε μόνο όταν διαμαρτύρεται η κοιλιά όταν την έχουμε αφήσει πολύ καιρό άδεια. Αλλιώς όχι. Μα τι; Κι όμως μπορεί να γίνει! Δε το βλέπετε μπροστά σας! Τώρα! Αυτή την στιγμή! Κοιτάτε σε κάθε σημείο και γωνία σ αυτή τη βρωμόπολη.
Τι παρατηρείτε; Τίποτα ε; Μα το πολύ φαΐ έχει στουμπώσει τον εγκέφαλο σας και δε μπορεί να δώσει εντολή στις αισθήσεις.
Λοιπόν θα πω εγώ, που τρώω πολύ μόνον όταν πεινώ, Δηλαδή ποτέ.
Χιλιάδες μασέλες να ανοιγοκλείνουν ακατάπαυστα και λαίμαργα να καταπίνουν μεγάλες ποσότητες τροφής. Αλλά όχι μόνο αυτό. Καταπίνουν και σοβάδες, τούβλα, χώματα, θάλασσες και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Μόλις γεμίσει το στομάχι και δεν έχει άλλο χώρο, εκείνοι συνεχίζουν το φαγητό, που μη μπορώντας να βρει διέξοδο, αποθηκεύεται όπου μπορεί, ακόμη και εκεί που δε μπορεί να φανταστεί κανείς. Στη φαντασία τους, ας πούμε.
Τρώνε, τρώνε, τρώνε δεν έχουν σταμάτημα! Τρώνε γιατί πρέπει να τρώνε χωρίς να σκέφτονται πως τρώνε, παρά μόνο όταν τρώνε…

Τότε είναι που αρχίζουν να ξερνάνε ότι έφαγαν και τότε σκύβουν και γλείφουν τα ξερατά τους, Δεν αφήνουν ίχνος απ αυτά. Αλλά όμως θέλουν να συνεχίζουν να τρώνε.
Τότε είναι που ο ένας επιτίθεται στον άλλο και ξεσκίζει τα σωθικά του για να φάει την καρδιά του όπως έλεγε και ο Νικόλας Άσιμος σε ένα τραγούδι του.
Τέλος πασαλειμμένη από τα εντόσθια και το αίμα, τριγυρίζουν σα χόμπι ψάχνοντας για καινούριο. Είναι όλοι χαρούμενοι. Όπως πάντα άλλωστε. Με την συγκατάθεση μας.